برخی دانشمندان و صاحب نظران دیرین شناسی معتقدند آنچه که باعث انقراض و نابودی نسل دایناسورها و خزندگان عظیم الجثه، آن حاکمان بی چون و چرای کره زمین شد، برخورد یک شهاب سنگ با زمین بود. بعد از آن برخورد بلاها و مصائب فراوانی بر سر زمین و ساکنانش آمد (آتش سوزی های هولناک و در پی آن یخبندان سخت و در پی آن تاریکی چندین ماهه کره زمین) و طی آن بسیاری از بخش های زمین متلاشی شد و گونه های فراوانی از گیاهان و جانوران از بین رفتند. البته در صحت چنین اظهار نظری تردید وجود دارد؛ اما قریب به اکثریت دانشمندان، آن برهه از دوره زمین را نقطه انقراض نسل خزندگان غول پیکر می دانند، که در این میان تمساح ها جان سالم بدر بردند!

در دوران ماقبل تاریخ، تمساح ها با دندان ها و آرواره هایی که می توانست پای یک دایناسور را خرد کند، و با پوست سخت و زرهی که در مقابل برنده ترین چنگال ها مقاوم بود، زندگی می کردند؛ البته در آن زمان آنها سه برابر بزرگتر از حالا بودند. شصت و پنج میلیون سال پیش، زمانی که آن شهاب سنگ به زمین برخورد کرد، موجودات بزرگ جثه و غول پیکر بیش از دیگران آسیب دیدند. اما تمساح ها چگونه نجات یافتند؟

برخلاف دایناسورها، تمساح ها شناگران ماهری هستند. بدن آنها بطور فوق العاده ای برای زندگی در آب طراحی شده است. آنها برای رفتن به زیر آب، نفس شان را بیرون می دهند و دریچه های مخصوصی که بالای سوراخ بینی قرار دارند را می بندند و با پایین آوردن ضربان قلب شان تا 3 مرتبه در دقیقه، می توانند هربار برای مدت 6 ساعت زیر آب بمانند. به این ترتیب، آنها توانستند از آتش لجام گسیخته ای که زمین را فراگرفته بود، در امان باشند. و از آنجا که آب گرمتر از هوا می ماند، آنها با ماندن در زیر آب شانس بیشتری داشتند تا از یخبندانی که بعد از برخورد شهاب سنگ به زمین بوجود آمد، نجات یابند.

برخلاف تی-رکس ها (گونه ای از دایناسورها)، تمساح ها توجه زیادی به تاریخ مصرف غذایشان ندارند؛ آنها برای تغذیه نیازی به گوشت تازه ندارند. آنها بعد از قحطی که در پی برخورد شهاب سنگ زمین را فراگرفت، بر سر جنازه های گندیده و فاسد حیواناتی که مرده بودند، جشن شکم گرفتند.

حتی ماه ها تاریکی که بر روی زمین حاکم بود هم تأثیر چندانی بر روی آنها نکرد؛ چرا که تمساح ها با استفاده از دید در نور کم سو و قدرت شنوایی فوق العاده شان، قادرند در تاریکی شب جای دقیق غذا را پیدا کنند. اما هنگامی که طعمه خود پا به تله آنها می گذارد، تمساح ها با سرعتی فوق العاده در کمتر از یک چشم بهم زدن آنرا به دندان می گیرند. این جانوران استثنائی با استفاده از آرواره های قدرتمند و دندان های استخوان خرد کن که مانند گاز انبر عمل می کنند، طعمه را به دندان گرفته و آنرا می چرخانند؛ می گردانند و می چرخانند تا تکه تکه شده و آماده میل شود. با این تفاوت که آن زمان لاشه فاسد یک تایتانسور (نوعی خزنده ی ماقبل تاریخ)، و امروز گوشت تازه و دلچسب یک گاو وحشی غذای آنهاست.

و آیا می دانستید زمانی که غذا کمیاب باشد، این ابرگوشتخواران قادرند تا دو سال بدون غذا سر کنند!؟ با استفاده از چنین شیوه هایی برای ادامه بقا، تمساح ها توانستند پس از برخورد شهاب سنگ به زمین نجات یابند و همچنان به زندگی خود ادامه دهند. اما بقای تمساح ها عامل دیگری هم داشت که اصلاً با ظاهر خشن آنها تناسبی ندارد. این درندگان وحشی، پدر و مادرهای فوق العاده دلسوزی هستند. خزندگان معمولاً نوزادان خود را پس از تولد به حال خود رها می کنند، اما تمساح های مهربان با مراقبت از تخم هایشان، آنها را در مقابل دیگر حیوانات گرسنه محافظت می کنند. لانه تمساح در واقع یک ماشین جوجه کشی است: اگر محیط لانه گرم باشد نوزادان پسر، و اگر خنک باشد نوزادان دختر سر از تخم ها بیرون خواهند آورد. در آن دمای یخبندان بعد از برخورد شهاب سنگ، احتمالاً همه تخم ها به نوزادهای دختر تبدیل شده اند و تعداد مادرهای آینده را به شدت افزایش داده است. تمساح مادر با شنیدن صدای نوزادان، آنها را از میان خاک بیرون می کشد. آرواره هایی که قادرند براحتی پای یک گاو وحشی را خرد کنند، اکنون به گهواره ای آرام برای نوزادان تبدیل شده و آنها را به داخل آب انتقال می دهد. بچه تمساح ها با یک سری مهارت های ذاتی (شکار، استتار و...) متولد می شوند که تا آخر عمر همراه آنهاست. تمساح ها در طی بیش از دویست میلیون سال تغییر چندانی نکرده اند. از اینرو، بررسی در زندگی آنها بصیرتی به ما می دهد که بفهمیم زندگی دایناسورها چگونه بوده است.

Crocs Rule!