پرورش و نگهداری از قورباغه ها، وزغ ها و قورباغه های درختی بعنوان حیوانات خانگی بتازگی جایگاه خود را در میان علاقه مندان پیدا کرده است. در سالهای نه چندان دور، بسیاری از این دوزیستان تنها بعنوان موجودات اضافه برای تزئین آکواریوم استفاده می شدند. از آنجا که تمامی گونه های این موجودات در سن بلوغ دُم خود را از دست می دهند، به آنها دوزیستان دُم بریده می گویند.

قورباغه ی پشمالو: در فصل جفت گیری، قورباغه های نر افریقای غربی (Trichobatrachus robustus) که معمولاً به قورباغه های پشمالو معروفند، رشته های مو مانندی روی پوست پهلوها و پاهایشان درمی آورند. این رشته ها ناحیه ی سطحی پوست که در انتقال اکسیژن درگیر است را افزایش داده و باعث می شود تا حیوان بتواند مدت زمان بیشتری را در کنار تخم های خود در زیر آب سپری کند.

قورباغه های دُم دار: قورباغه ی به اصطلاح دُم دار که در شمال غرب اقیانوس آرام زندگی می کند یک اندام جفت گیری امتداد یافته در ته خود دارد که شبیه به دُم است. قورباغه های دُم دار تنها قورباغه هایی هستند که تخم ها را داخل شکم خود بارور می کنند.

بزرگترین قورباغه: قورباغه ی غول پیکر افریقای غربی (Conraua goliath) بزرگترین قورباغه ی دنیاست. طول این گونه از پوزه تا مخرج 30 سانتیمتر و وزن آن به 3 کیلوگرم می رسد.

کوچک ترین قورباغه: کوچک ترین قورباغه ی جهان گونه ای بنام وزغ برزیلی (Psyllophryne didactyla) است که طول آن از پوزه تا مخرج تنها 9.8 میلیمتر است. گفتنی است که این گونه نام رایجی ندارد. قورباغه ای که اندکی از این گونه بزرگتر است، لپتوداکتیلید کوبایی است (Sminthillus limbatus) که طول آن به 11.5 میلیمتر می رسد.

قورباغه ی سمی: مرگبارترین ترشحات پوستی را قورباغه ی سمی کوچکی با نام علمی Phyllobates terribilis تولید می کند.

وزغ سمی: وزغ های غول پیکر یا آبزی (Bufo marinus) که با نام وزغ نیشکر یا خیزران نیز شناخته می شوند، در غدد کتف خود سمی ترشح می کنند که قادر است پستانداران و حتی درندگانی چون کروکدیل ها را از پا انداخته و بکشد.

قورباغه ی بدون شُش: قورباغه ی تی تی کاکا (Telmatobius culeus) شُش ندارد و از طریق پوست عروقی و پف آلود خود تنفس می کند.  

قورباغه ی شمالی: قورباغه های جنگلی (Rana sylvatica) در مدار شمالگان در آلاسکا زندگی می کنند.

قورباغه ی لاک پشتی: قورباغه ی خارق العاده ی لاک پشتی (Myobatrachus gouldii) که در مناطق بیابانی غرب استرالیا زندگی می کند، گودال های عمیقی حفر می کند. دسته تخم های این قورباغه تا عمق 1.2 متری در زیر زمین یافت شده است. این گونه مرحله ی نوزادی نداشته و رشد مستقیم دارد.

قورباغه ی پرنده: بسیاری از قورباغه های درختی دنیای قدیم و مناطق نوحاره بواسطه ی حالت پرده ای شکلی که میان انگشتان شان قرار دارد، می توانند پرش های بلندی شبیه به پرواز انجام دهند.