مانند تمام مهره دارانی که در آبهای شور زندگی می کنند، کروکدیل ها هم با شرایط سختی در محیط زندگی شان مواجهند: نمک زیاد و آب شیرین کم. از آنجا که همه می دانیم کروکدیل ها عرق نمی کنند؛ لذا برای متعادل نگه داشتن مقدار نمک در مایعات بدن، آنها باید نمک اضافی که مستقیماً از طریق پوست و یا هنگام غذا خوردن جذب می کند را دفع کنند. با این حال خزندگان نمی توانند مقدار نمک لازم را از بدن خود دفع کنند مگر اینکه کلیه ها با مقادیر زیادی آب شیرین شسته شوند؛ مشکل بزرگی که در زیستگاه های مصبی برای حیوانات وجود دارد. اما کروکدیل ها و دیگر خزندگان آبزی این مشکل را حل کرده اند: غده هایی که قادرند غلظت های بالای نمک را بدون اینکه آب ارزشمند آنرا از دست دهند، دفع کنند. غدد نمکی لاک پشت های آبزی در واقع شکل تغییر یافته ی غدد اشکی هستند، درحالیکه ایگواناهای آبزی جزایر گالاپاگوس نمک اضافه را از طریق غده هایی در سوراخ های بینی دفع می کنند. غدد نمکی کروکدیل ها بر روی زبان آنهاست. این غده ها که در واقع شکل تغییر یافته ی غدد بزاقی هستند، قطره های محلول نمکین را ترشح می کنند. دهان کروکدیل بوسیله ی یک دریچه ی غضروفی گوشتی در پشت حلق، کاملاً از اندام داخلی مسدود شده و زبان را عملاً به بخشی از سطح خارجی بدن تبدیل نموده است. این روش ویژه ی دفع نمک طاقت بالایی در برابر آب شور به کروکدیل ها بخشیده و در واقع پاسخی است به مسأله ی پراکندگی گسترده ی آنها در نقاط گرمسیر جهان. نبود غدد نمکی در الیگیتور امریکایی و کیمن ها شاید دلیلی است برای اینکه آنها هرگز با آب های شور سازگاری نیافته اند.